Zanim zaczniemy pisać szczegółową relację z naszej podróży po Sri Lance, wrzucam wam taką małą zajawkę. Moje ulubione kadry z tego cudownego kraju. Pewno zauważycie, że jest wiele zdjęć, które powstały przy wschodzie lub przy zachodzie słońca. To zdecydowanie moje ulubione pory do fotografowania. To nic, że w związku z tym niemal codziennie wstawałam o 5:00 rano, jeszcze całkiem zaspana najpierw wyglądałam przez okno, żeby sprawdzić czy na niebie już się coś maluje. Słonko wschodziło zwykle ok 6:20 ale tak naprawdę najpiękniejsze rzeczy na niebie dzieją się jeszcze na długo przed.

Biorąc pod uwagę fakt, że dni są tam bardzo krótkie, już o 19:00 jest całkiem ciemno, takie poranne wstawanie wyszło nam tylko na dobre. Mieliśmy długie dni, sporo czasu żeby się przemieszczać, zwiedzać, fajne światło i całą masę pięknych widoków, których byśmy nie zobaczyli wstając o 8:00 rano 🙂 W ciągu dnia, słońce było tak intensywnie ostre, że zrobienie jakiegoś fajnego zdjęcia, graniczyło praktycznie z cudem. To pewno dlatego na początku tak niechętnie podchodziłam do Sri Lanki, bo kiedy oglądałam w googlach te wszystkie przepalone słońcem zdjęcia, myślałam sobie, jejku tam nic ciekawego nie ma, po co my tam w ogóle jedziemy. Na szczęście było kilka osóbek, które dość uporczywie nas przekonywały, że Sri Lanka jest piękna i że koniecznie musimy tam pojechać i zobaczyć ją na własne oczy.

I mieli rację, Sri Lanka całkowicie skradła nasze serce. Ale nie tylko ze względu na wspaniałe i zróżnicowane krajobrazy, ale przede wszystkim ze względu na kulturę, na ich sposób bycia, bezinteresowną pomoc i uśmiech na twarzy. Czasami miałam wrażenie że słowo stres, w ogóle w ichniejszym słowniku nie występuje 🙂 Dlatego jeśli nie byliście na Sri Lance i jeszcze to miejsce nie znajduje się na waszej liście, to mam nadzieję, że po obejrzeniu tego posta zmienicie zdanie 🙂 A tym którzy tak samo jak my mają bzika na punkcie ładnych zdjęć polecam wczesne wstawanie 🙂 No dobra, już was nie zamęczam, oglądajcie i dajcie koniecznie znać jak się wam podoba 🙂

Zabytkowe miasto – Polonnaruwa

Pola herbaciane Lipton’s Seat

Wschód słońca w drodze na Horton Plains National Park

Haputale – życie na ulicy, a właściwie na torach

Wczesny poranek w Tangalle i wypływ rybaków na połowy

Mirissa – rybak na plaży

Wschód słońca Pasikudah

Pola herbaciane Lipton’s Seat

Wschód słońca z naszego guest house w Polonnaruwa

Herbatka na dachu świata 🙂

Wschód słońca z naszego guest house w Haputale

Rybak naprawiający łódkę przy naszym guest house w Tangalle

Ella – Nine Arch View Point

Widok podczas wchodzenia do Świątyni w Skale – Dambulla

Kandy – ceremonia wieczorna w Świątyni Zęba

Wodospad Hunnasgiriya – w drodze do jeziora Sembuwatte – okolice Kandy

Wschód słońca w zatoczce w Tangalle

Pola herbaciane w okolicy Sembuwatte Lake

Zachód słońca z Pidurangala Rock

Zabytkowe miasto – Polonnaruwa

Wschód słońca – Haputale

Mirissa – raj dla serferów

Rybak przed wypływem na połów w Tangalle

Mechanik samochodowy spotkany gdzieś w drodze na pola herbaciane w Haputale

Baker’s Vall – Horton Plains – Haputale

Wschód słońca Little Adam’s Peak

Najpiekniej położone pola herbaciane – Sembuwatte Lake – okolice Kandy

Plaża w Tangalle – okolice hotelu Eva Lanka

Tamilka schodząca z pola herbacianego – niosąca ok 30 kg liści herbaty

Rybacy wyciągający sieci z połowów

Stacja kolejowa w Haputale

Małpka w swoim królestwie – Polonnaruwa

Mgły nad polami herbacianymi w Haputale

Gdzieś w drodze do Pasikudah – pociąg – wagon 3 klasa

Targ w Batticaloa

Piękna Lankijska twarz, gdzieś na stacji kolejowej w Ella

Dzieci na lekcji WF – okolice Lipton’s Seat

Widok z Words End – Horton Plains

Kobiety wyciągające sieci z połowami – Tangalle

Tamilka na polu herbacianym Haputale

Rybacy na palach – których już nie ma – okolice Wiligama

Sri Lanka – Kandy – Sembuwatte Lake  | Ufff…no i po 27h godzinach w podróży dotarliśmy do Kandy. O tym jak nie popełniać moich błędów mogliście poczytać w poprzednim poście. Zdrzemnęliśmy się chwilkę. Jakieś 3h pewno. Wystarczyło to, żeby naładować akumulatorki na dalszą część dnia. O naszym GH nie będę pisać, bo to była chyba najgorsza miejscówka w całej naszej podróży, zresztą jedyna zarezerwowana przed wyjazdem. Było tak źle, że spałam w podkoszulku i getrach, na mojej podróżniczej poduszce którą zawsze zabieram do samolotu. Prysznic brałam w klapkach, z zamkniętymi oczami modląc się, żeby w tym czasie nie wskoczył na mnie jakiś pająk. Ehhh…no nic, na szczęście, tylko pierwszy dzień był taki. Później już było tylko lepiej 🙂 Kiedy Marcel jeszcze spał ja wymknełam się z pokoju, żeby kupić nam coś do jedzonka. Akurat na przeciwko była piekarnia z bułeczkami i przekąskami. Kupiłam całą reklamówkę za jakieś grosiki i wróciłam do naszego GH. Po drodze zorganizowałam nam tuk-tuka do pewnego tajemniczego miejsca. Wiedziałam, że na zwiedzanie miasta, nie jestem psychicznie gotowa, ten gwar, trąbienie i spaliny to nie był dobry pomysł. Poza tym dalej nie mogłam się przyzwyczaić do tej wysokiej temperatury.

Kandy – Sembuwatte Lake

Postanowiliśmy zatem, że uciekniemy gdzieś daleko poza miasto. Do Sembuwatte Lake. Tuk-tukarz był mocno zaskoczony, że chcemy tam jechać, bo niezbyt wielu turystów wie o tym miejscu. Ale bardzo się ucieszył, bo mówił, że dawno tam nie był i chętnie odwiedzi to miejsce. Droga była dość długa. Mimo, że to nie całe 30km, to tuk-tukiem i to mocno pod górę trochę trwało. Ale ciągle się gdzieś zatrzymywaliśmy, a to, żeby zobaczyć widoki, a to sprawdzić jak rosną na drzewach goździki czy pieprz. Jakoś nigdy wcześniej nie miałam przyjemności, żeby zobaczyć goździków w ich naturalnym środowisku. A tutaj był ich cały ogrom. Tutejsza ludność żyje z ich uprawy oraz suszenia. W całej okolicy roznosi się cudowny zapach tej aromatycznej przyprawy. Spotkaliśmy nawet Tamilki, które właśnie wracały do domu po skończonej pracy.

.

Chwilka, tu, chwilka tam i tak nam czas pędził. W końcu dotarliśmy do jeziora Sembuwatte. Coś niesamowitego. Myślę, że spokojnie znalazłoby się to miejsce w top 3, które na całej Sri Lance widzieliśmy. Wspaniałe położenie jeziora i te pola herbaciane dookoła. Do tego ani jednego turysty, tylko kilka dzieciaków pluskających się w basenie po drugiej stronie. Idealne miejsce na dłuższy spacer wokoło jeziora, albo po plantacjach herbacianych. Taka nieodkryta perełka na Sri Lance 🙂

Jak się dostać do Sembuwatte Lake

Myślę, że najszybszym i najwygodniejszym transportem jest po prostu Tuk-Tuk. Wie dokładnie gdzie ma nas zabrać. Natomiast na drodze widzieliśmy też autobus, więc wszystko wskazuje na to, że nim też się tam dostaniemy. Ale na pewno nie jeżdżą często, tak więc trzeba by dopytać skąd wyjeżdża i jak często kursuje. Jeśli tylko macie wolne popołudnie to zdecydowanie warto się tam wybrać. My nawet dla tego miejsca zrezygnowaliśmy z Ogrodu Botanicznego w Kandy, jakoś tak wolimy naturę bardziej dzika niż tą stworzona przez człowieka. Tak więc wybór należy do was. Jeśli chcecie zobaczyć więcej atrakcji w Kandy to należałoby się tam zatrzymać na min dwa dni.

Kandy – wodospad Hunnasgiriya

W drodze powrotnej zahaczyliśmy jeszcze o wodospad Hunnasgiriya. Ten już takiego wrażenia na nas nie zrobił. Było fajnie, bo po drodze praktycznie. Ale bez szału. Mają na Sri Lance piękniejsze wodospady 🙂 A może takie wrażenie mieliśmy, bo mocno się zachmurzyło, troszkę nawet zaczęło padać i uciekaliśmy stamtąd szybko. Poza tym musieliśmy jeszcze zdążyć na ceremonie do pewnej świątyni, ale o tym napisze wam w kolejnym poście.

Gdzie nocować w Kandy?

SWP Eco Lodge Kandy to spokojny, kameralny eco-lodge położony w zielonej okolicy. Idealny wybór, jeśli chcesz odpocząć od miejskiego zgiełku, a jednocześnie mieć dobrą bazę do zwiedzania Świątyni Zęba Buddy i okolicznych atrakcji. Proste, komfortowe pokoje, dużo zieleni i wyraźny nacisk na bliskość natury sprawiają, że to naprawdę fajna miejscówka.

Informacje praktyczne:

• Tuk – tuk do Sembuwatte Lake i wodospadu Hunnasgiriya – 2700 LKR
• Bilet wstępu do Sembuwatte Lake – 1000 LKR/os
• Bilet wstępu do wodospadu Hunnasgiriya – 300 LKR
• Tuk – tuk z GH na dworzec – 300 LKR
• Lunch – 350 LKR

Na Sri Lance wylądowaliśmy gdzieś ok 2:00 w nocy. Lot minął nam całkiem szybko, godzinna przesiadka w Doha również. Tutaj od razu informacja dla tych wszystkich, którzy lecą przez Qatar albo ZEA, często mają godzinę na przesiadkę i boją się czy im wystarczy czasu. Nie martwcie się tym, jeśli macie lot na jednym bilecie, to zapewne linia o tym pomyślała i nie każą wam pędzić na drugi koniec lotniska, zwykle bramki są w miarę blisko siebie. Nam przejście, wraz z kontrolą transferową zajęło nie całe 20 min. A w razie gdybyście mieli w Doha więcej wolnego czasu, to linie Qatar oferują darmową wycieczkę po mieście, tak wiec jeśli macie taką możliwość to warto skorzystać.

Po odebraniu bagaży na Sri Lance, pierwsze co rzuciło nam się w oczy to całe mnóstwo sklepików w których można było kupić pralki, lodówki, telewizory i całą masę sprzętu RTV I AGD. Mało tego, widzieliśmy wiele osób, którzy po wyjściu z samolotu, faktycznie tam się udawali i kupowali różne sprzęty. Nie wiem, czy to jakieś bezcłowe ceny były czy jak, ale wyglądało to dość ciekawie :). Najpierw udaliśmy się do bankomatu po lokalna walutę, a później do punku w którym można było zakupić kartę SIM. Teoretycznie internet jest niemal w każdym guest house, ale często potrzebowaliśmy łącza jadąc np. autobusem, albo tuk – tukiem. Szukaliśmy noclegów, sprawdzaliśmy godziny odjazdów pociągów, wertowaliśmy mapę. Jednym słowem bardzo się nam ten internet przydał. Często też był szybszy od tych w GH. Polecamy sieć Dialog.

Ponieważ lotnisko Colombo, tak naprawdę znajduje się w Negombo, czyli jakieś 40 km od Colombo (taki paradox), najpierw musieliśmy się dostać na dworzec kolejowy Colombo Fort, żeby stamtąd wziąć pociąg do Kandy. Nie była to na pewno najkrótsza trasa, ponoć autobusem można sobie skrócić drogę, ale my akurat i tak mieliśmy sporo czasu, więc wybraliśmy pociąg. Oczywiście na lotnisku taksówkarz próbował nas przekonać, że to nie najlepszy pomysł, że długa droga, że o tej porze nie ma żadnego autobusu do Colombo, najlepiej wziąć taksówkę i załatwić to bezboleśnie, wydając przy tym połowę naszego budżetu który mieliśmy na transport. Pan taksówkarz, był do tego stopnia miły, że aż zadzwonił na informację (tej próżno na lotnisku szukać) i potwierdził, że pierwszy autobus mamy o 6:00 czy za jakieś 3h. Nawet nam kazał tę informację potwierdzić we wskazanym okienku, na szczęście nie daliśmy się nabrać, wyszliśmy na zewnątrz, a autobus stał dosłownie po drugiej stronie drogi. Na szczęście to był jedyny taki incydent w trakcie całego naszego pobytu, nikt nigdy później nie próbował nas oszukać.

Przy wyjściu z lotniska uderzyła w nas fala gorąca, przypominając, że jesteśmy w tropikach i dobrze by było zdjąć zimowe odzienie. Ale przecież nie mogliśmy przegapić naszego autobusu do Colombo, więc w za ciepłych butach i za długich spodniach biegniemy do autobusu. Pytamy o cenę, 600 LKR za nas dwoje + dwa bagaże. Od razu wydaje mi się to duża kwota, bo pamiętam, że autobusy na Sri Lance więcej jak 100 LKR nie kosztowały, a już na pewno nie na takim krótkim odcinku. Targuję się więc ostro z kierowcą o 100 LKR, kiedy to Marcel puka mnie w ramię i mówi ” Kochanie czy ty wiesz, że targujesz się właśnie z panem o 60 centów?” Cholera, racja, trochę głupio mi się zrobiło, ale zanim zdążyłam coś powiedzieć, kierowca machną ręką i mówi, że mamy wsiadać za 500 LKR.

Była już prawie 3 nad ranem. Weszliśmy do ciemnego i ciasnego autobusu, było jeszcze sporo wolnych miejsc. Usiedliśmy wygodnie na 3 os siedzeniu zastanawiając się, gdzie ta 3 osoba ma się niby zmieścić i czekamy aż ruszymy. Autobusik zapełniał się powoli, dosiadała się też 3 osoba, a jakżeby inaczej i już wtedy wiedzieliśmy jak czują się sardynki w puszce. Domyśliliśmy się też, że zapewne dopóki nie zostaną zajęte wszystkie miejsca to nie ruszymy. I kiedy po ok 30 min czekania był cień nadziei, okazało się, że tam gdzie jest tycie przejście pomiędzy siedzeniami, nagle pojawiły się extra krzesełka 🙂 No i kolejne 15 min czekania aż i te się zapełnią. A później kolejne 15, bo przecież są jeszcze jakieś 3 miejsca stojące 🙂 Po jakiejś godzinie ruszyliśmy wreszcie do Colombo. Yeaaa!

Był środek nocy, wydawałoby się, że o tej porze, będzie pusta droga, ale nic z tych rzeczy. Autobusów, samochodów, tuk-tuków i skuterów nie brakowało. Ponad godzinę jechaliśmy do Colombo, aż się boje myśleć ile ta podróż trwa w godzinach szczytu. Zostaliśmy wysadzeni, gdzieś na uboczu. Pierwsze wrażenie było dość dziwne, ciemno wszędzie, na chodnikach i pod drzewami całe mnóstwo śpiących ludzi. Stacja, która miała być tuż za rogiem, była co najmniej kilometr dalej, jakbyśmy wiedzieli wzięlibyśmy tuk-tuk tuka a nie tłukli się z tymi bagażami po jakiejś podejrzanej okolicy. No ale nic, dotarliśmy jakoś. Pytamy drzemiącego dozorcę, gdzie możemy kupić bilety, bo wszystkie okienka pozamykane na trzy spusty. Pan pokazał gdzie mamy się ustawić w kolejce i oznajmił, że kasa będzie czynna dopiero za pół godziny. Oczywiście z pół, zrobiła się cała godzina. W środku wreszcie zapaliło się jakieś światło. Wyglądało jakby wszyscy którzy przyszli do pracy, robili wszystko, żeby tylko tej pracy nie zacząć. Mimo, że okienko miało już być pół godziny otwarte, w kolejce stało już z 50 osób, dalej nikogo to nie ruszało. A mi pot spływał po tyłku i nie marzyłam o niczym innym, żeby tylko móc gdzieś zdjąć te cholerne spodnie i założyć wreszcie klapki, które spoczywały gdzieś na dnie walizki.

Kiedy wreszcie udało mi się kupić bilety, poszliśmy na peron, jakaś grupka chłopaków zaczęła do nas zagadywać. Byli bardzo sympatyczni. Nawet pokazali nam gdzie mamy stać, żeby od razu wsiąść do właściwego wagonu. Niestety kiedy podjechał pociąg okazało się, że nasz wagon był zupełnie na drugim końcu peronu, więc możecie się tylko domyślić, że jak dotarliśmy do już nie było wolnych miejsc siedzących. A przed nami zaledwie 3,5h jazdy i to jeszcze przy dobrych wiatrach, jak nie będzie żadnych niespodzianek po drodze. Przeszliśmy przez kilka wagonów i udało nam się usiąść. Ufff! No to możemy jechać! Udało mi się wygrzebać z walizki japonki, jeszcze nigdy nie czułam takiej ulgi zdejmując buty.

Na miejsce dotarliśmy koło 9:00 rano. Te trzy godziny drogi to były chyba najdłuższe 3h w moim życiu. Jak pewno zauważyliście zgubiliśmy gdzieś jedną noc po drodze. W sumie spędziliśmy w podróży 27h bez ani minuty snu. Tak, tak sobie to sprytnie zaplanowałam. Nie wiem czemu wymyśliłam sobie, że przecież w samolocie się wyśpimy, to potem bez sensu o 3 nad ranem szukać hotelu, jakoś się przemęczymy te kilka godzin i będziemy już rano w Kandy 🙂 Oczywiście plan na cały dzień już też miałam ułożony, ale bez kilku godzin snu nie było szans. Tym bardziej, że już po drodze Marcel przeklinał mnie na wszystkie strony, jak mogłam nie zarezerwować noclegu po przylocie.  I chyba nie miałam na to, żadnego wyjaśnienia, głupota moja i tyle. Do tego odgrażał się, że już nigdy ze mną nigdzie nie pojedzie, a najchętniej to on już by wrócił do domu. Dlatego wy nie popełniajcie tego błędu!

Ciąg dalszy w następnym poście 🙂

Ponieważ w tym dniu nawet nie wyjęliśmy aparatu z plecaka, a nie chciałabym was tak zostawiać z postem bez zdjęć zamieszczam panoramy które robiliśmy telefonem. Nowe hobby Marcela 🙂 Pewno później nie będzie na nie miejsca, tak więc zapełniam post 🙂

Panoramy ze Sri Lanki robione iPhone7

Informacje praktyczne:

• Karta Sim – Dialog 1300 LKR – 5G internetu
• Autobus z lotniska do Colombo Fort – 500 LKR za dwie os plus bagaże, czas przejazdu ok 1h (w nocy – w ciągu dnia prawdopodobnie dużo dłużej)
• Pociąg z Colombo Fort do Kandy – 105 LKR/os – 3 klasa, przejazd ok 3h
• Tuk-tuk z dworca do GH – 400 LKR

Rock Temple w Dambulla | Zaraz po śniadaniu opuszczamy Kandy. Tuk-tukowiec, który dzień wcześniej zabrał nas do Sembuwatte Lake, podjechał po nas o umówionej porze i zawiózł na dworzec autobusowy. Jeszcze nigdy w życiu nie widziałam tylu autobusów na takiej niewielkiej powierzchni. Stały koło się tak blisko, że praktycznie ocierały się o siebie lusterkami. Do tego co chwile któryś wjeżdżał lub wyjeżdżał, jeden wielki chaos, trąbienie, ale było w tym coś niesamowitego. Ten kunszt manewrowania, jacy oni są w ty dobrzy, patrzyłam ze zdumieniem. Udało nam się zająć miejsca obok siebie, do tego na przednim siedzeniu, które ma trochę więcej przestrzeni na nogi. Przed nami ok 2h jazdy. Z zapartym tchem ( w dosłownym tego słowa znaczeniu) obserwowaliśmy precyzję z jaką jeżdża cejlońscy kierowcy autobusów. Wyprzedzanie na trzeciego mają tak opanowane do perfekcji, że gdyby w Europie wszyscy potrafili tak szybko manewrować, to nie byłobo żadnych wypadków. Byliśmy pełni podziwu, ale też szczęśliwi, że już możemy wysiąć 🙂

Świątynia Skalna w Dambulla

Ponieważ w tym dniu zaplanowaliśmy zwiedzenie świątyni na skale w Dambulla oraz Pidurangala Rock, musieliśmy coś zrobić z bagażami. Przy świątyni nie ma żadnej przechowalni, więc udaliśmy się do pierwszego lepszego guest house, który był najbliżej i zapytaliśmy czy możemy zostawić bagaże. Chcieliśmy nawet zapłacić, ale właściciel, nie chciał pieniędzy. Zamówiliśmy zatem dwa soki ze świeżych owoców, odpoczęliśmy troszkę i ruszyliśmy do świątyni. Wiedziałam, że bilety trzeba kupić gdzieś przed wejściem, żeby później nie biegać tam i z powrotem, bo droga długa i męcząca szczególnie w samo południe. Znalezienie kasy nie było jednak takie oczywiste. Nie znajdowała się ona bowiem przed głównym wejściem jakby tego można było się spodziewać. Dotarcie do niej zajęło nam co najmniej pół godziny, nie wspominając o tym, że po drodze pytaliśmy chyba z 10 osób gdzie ta kasa się znajduje. W końcu udało nam się ją znaleść, nie omieszkałam zwrócić panom uwagi, że może by tak tę kasę umieścić w jakimś bardziej logicznym miejscu. Na końcu posta zamieszczę wam informacje jak tam dotrzeć. Tymczasem kilka widoków z bocznego wejścia na górę.

Kiedy już w końcu udało nam się dotrzeć na samą górę, oczywiście zdejmujemy buty, można je zostawić w specjalnym miejscu za niewielką opłatą lub wrzucić do plecaka. Koniecznie zabierzecie ze sobą skarpetki, bo przejście po betonowym placu przypomina bieganie po rozżarzonym palenisku 🙂 Szczególnie jeśli będziecie tam w samo południe tak jak my. Kiedy weszliśmy do pierwszej świątyni od razu poczuliśmy ulgę. Na zewnątrz był upał straszny, ale w środku panował przyjemny chłodek. Kompleks składa się z pięciu świątyń wykłutych w skale: Viharaya Devaraja (Świątynia Króla Bóstw), Maharaja Viharaya (Świątynia Wielkiego Króla), Maha Alut Viharaya (Wielka Nowa Świątynia), Paschima Viharaya (Zachodnia Jaskinia) i Devena Alut Viaharaya (Druga Nowa Jaskinia). W pierwszej z nich, znjduje się 14 metrowy posąg leżącego buddy, wykłuty z jednego kawałka skały. W kolejnych jaskiniach całe mnóstwo różnych bożków. Największe wrażenie zrobiły na mnie przepiękne, misterne malowidła o przyjemnej dla oka kolorystyce. W porównaniu ze Światynią Zęba w Kandy ta wypadała zdecydowanie dużo lepiej. O historii i znaczeniu mijesca nie będę się wam rozpisywać, bo to znjadziecie w każdym przewodniku.

Informacje praktyczne Rock Temple Dambulla

-Bilety – 1500 LKR – do nabycia przy bocznym wejściu do światyni, jeśli będziecie podjeżdżać tuk-tukiem to najlepiej od razu poprosić kierowcę, żeby was podrzucił pod odpowiednie wejście, zaoszczędzicie z 15-20 min. Jeśli przyjdziecie na nogach, to bierzecie schody po lewej stronie Świątyni Złotego Buddy, idziecie na górę, aż dojdziecie do miejsca gdzie sprzedają pamiątki, nie idziecie po schodach w prawo, tylko przechodzicie przez placyk lekko w lewo, dochodzicie do szlabanu, przechodzicie i kierujecie się w prawo, idziecie głowną drogą kilka minut i po prawej będą schodki do niewielkiego pomieszczenia gdzie sprzedawane są bilety.

• pamiętajcie o odpowiednim ubraniu, zakryte ramiona i kolana, a jeśli bedziecie zwiedzać świątynię w ciaągu dnia, zabierzcie koniecznie ze sobą skarpetki 🙂
• jeśli będziecie zwiedzać świątynię w przelocie tak jak my i będziecie potrzebować zostawić gdzieś bagaże, to najlepiej podejść do któregoś z pobliskich GH i zapytać, czy nie można tam zostawić ich za niewielką opłatą, my skorzystaliśmy z guest house Family Nest.

Po wizycie w Cave Temple w Dambulla bierzemy tuk-tuka ustalając wcześniej cenę i jedziemy do naszego kolejnego punktu czyli Sigiriya. Z Dambulla to jakieś 18km – pierwszy raz przyłapałam mapę w googlach na błędzie. Miejscowość Dambulla jest źle zaznaczona. Tak więc jako punk wybierajcie Cave Temple Dambulla a nie samo Dambulla, wtedy pokaże wam prawidłową odległość. W pierwotnym planie zakładaliśmy, że pokonamy ten odcinek autobusem, ale jak sobie policzyliśmy, że mamy zapłacić najpierw tuk-tuka z GH na stację, potem autobus, a na końcu znowu tuk-tuka z przystanku autobusowego do GH w Sigiriya, to po małych negocjacjach cała trasa tuk-tukiem wyszła nie wiele więcej. A zawsze to szybciej, bez czekania, ścisku no i z wiatrem we włosach! Po nie całych 30 minutach byliśmy na miejscu. Zakwaterowaliśmy się w bardzo przyjemnym miejscu, na końcu podam wam namiary. Odpoczęliśmy troszkę, poszliśmy wrzucić coś na ząb i powolutku zebraliśmy się na zachód słońca na Pidurangala Rock.

Pidurangala Rock – Sri Lanka

Czasami mamy tak, że jak 90% ludzi idzie w prawo, my idziemy w lewo. Niemal wszyscy turyści przybywający do tej miejscowości wspina się na Lwią Skałę, to ona jest tutaj największą atrakcją, można wręcz rzec Cejlońską Księżniczką, my jednak omijamy ją szerokim łukiem i wybieramy, zdecydowanie mniej turystyczną – bliźniaczą skałę Pidurangala Rock. Dlaczego? Powód jest prosty. Mamy tak samo cudowny widok jak z Lwiej Skały wzbogacony o nią sama w tle :). To mniej więcej tak samo jak z wieżą Eiffla w Paryżu. Wszyscy wspinają się na nią, żeby podziwiać najpiękniejszy widok Paryża z góry, kiedy to jeszcze piękniejszy bo z wieżą w tle mamy z Montparnasse. Ale to oczywiście wieża Eiffla jak również Lwia Skała, są kawałkiem historii, są symbolem, dla którego bycie tam dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Dla nas nie miało, stąd więc taka decyzja a nie inna. Opinia kilku osób, które spotkaliśmy po drodze i która wchodziła na obie skały jedynie utwierdziła nas w przekonaniu, że to była dobra decyzja. Nie dość, ze wydaliśmy 10 razy mniej za bilet, to jeszcze mieliśmy fajniejsze widoki 🙂

Spacer na górę do najłatwiejszych może i nie należy, ale skoro my weszliśmy to wy też dacie radę 🙂 Jest trochę stromo i nierówno, czasami są schody, czasami tylko jakieś koślawe korzenie. Bywa, że trzeba się przeciskać gdzieś między skałami, szczególnie przy samym szczycie, ale uwierzcie mi, że warto! Ja miałam przez całą drogę wiernego towarzysza, który cały czas mnie wspierał. Przyczepił się do mnie już na samym dole i nie odstępował nawet na krok. Nawet kiedy musiałam przysiąść gdzieś na kamieniu, żeby złapać oddech, on siadał gdzieś obok i cierpliwie czekał. O dziwo nigdy nie miał zadyszki, widać było, że nie pierwszy raz wychodzi. Zawsze szedł przodem, wskazując mi najłatwiejszą ścieżkę. Fajnie mieć takiego przewodnika 🙂 Kiedy dotarliśmy na górę podzieliłam się z nim moją wodą i kanapką, bo biedak nic ze sobą nie zabrał. Pewno wyskoczył na popołudniowy spacer, dłużej się nad tym nie zastanawiając 🙂 Nie ukrywam, że Marcel momentami był zazdrosny 🙂 Na górze spędziliśmy dobrą godzinę, a może nawet dłużej. Tak, żeby napoić spragnione oczy tym cudownym widokiem.

Kilka osób się przewinęło w tym czasie. Ale myślę, że nie więcej jak ze 20. To nic w porównaniu z tłumami, które oblegają codziennie Lwią Skałę. A mój nowy przyjaciel cały czas krążył gdzieś wokół mnie, czekając aż będziemy schodzić. A my postanowiliśmy, że poczekamy, na zachód słońca, który zapowiadał się magicznie, po długim i słonecznym dniu. Niestety jakieś 20 minut przed słońce przykryła,ogromna, czarna chmura i ze spektakularnego zachodu były nici. Schodzimy więc na dół, zanim się zrobi ciemno. Mój towarzysz, aż podskoczył z radości i zamerdał ogonkiem, kiedy zobaczył, że wreszcie się zbieramy, no bo ileż można oglądać ten kamień 🙂 Ale jeszcze przed samym zejściem musimy sobie przecież zrobić pamiątkowe zdjęcie 🙂 Takich przyjaciół się nie zapomina 🙂

Gdzie nocować w Sigiriya?

Lankapura Heritage Sigiriya

to nocleg, w którym naprawdę dobrze nam się spało po intensywnym dniu zwiedzania. Nocowaliśmy tu podczas pobytu w Sigiriyi i właśnie za spokój oraz zielone otoczenie najbardziej to miejsce zapamiętaliśmy. Po wejściu na Lwią Skałę powrót do ogrodu i chwila przy basenie była idealnym resetem. Pokoje są proste, ale wygodne, a atmosfera bardzo spokojna — dokładnie taka, jakiej szukaliśmy w tej części Sri Lanki. Jeśli szukasz miejsca bez resortowego klimatu, ale z dobrym standardem i ciszą, to jest bardzo dobra opcja.

Informacje praktyczne Pidurangala Rock

• odległość z Dambulla do Sigiriya to ok 18km – tuk-tuk 600 LKR
• Pidurangala Rock leży dosłownie na przeciwko Lwiej Skały
• przed wejściem znajduje się świątynia, przy której kupujemy bilet wstępu 500 LKR
• wejście jest dość strome i trochę wymagające, jednak nie trwa długo, myślę, że 30-40 min w zależności od tempa i kondycji
• najpiękniejszy widok jest przed zachodem słońca, dobrze zacząć schodzić jednak zanim słonko całkiem zejdzie za horyzont, bo później szybko się robi ciemno, a pierwszy kawałek jest dość trudny, trzeba trochę lawirować pomiędzy głazami, więc dobrze schodzić jak jest jasno, ewentualnie zabrać ze sobą czołówkę
• nie jest wymagane jakieś specjalistyczne obuwie, ale zdecydowanie odradzam klapki, może być niebezpiecznie, sportowe sandały albo inne sportowe obuwie

Każdy kraj, który odwiedzamy, ma taki swój gwóźdź programu, na który czeka się całą podróż. Na Sri Lance były to dla nas góry. Zdecydowanie była to nasza najpiękniejsza część wyprawy. Czuliśmy się tutaj fantastycznie. Nie mogliśmy oderwać oczu od krajobrazów, a aparat praktycznie sam robił zdjęcia 🙂 . Tak więc przygotujcie się, bo właśnie dzisiaj tę część zaczynamy. A będzie tylko piękniej!

Jak dostać się do Ella?

Do Ella dotarliśmy po dość długiej podróży z Pasikudah.  Nasza droga nie była zapewne najkrótsza, ale to wszystko przez to, że jechaliśmy ze wschodu Sri Lanki. Z Pasikudah wyjechaliśmy autobusem bardzo wcześnie rano i dotarliśmy nim, aż do Badulla. Stamtąd wzięliśmy tuk-tuka i koło południa dotarliśmy do Ella. Trochę męcząca droga, ale jakoś dotarliśmy. Większość z was będzie tutaj zapewne jechała z Kandy lub Nuwara Eliya, najlepiej jest wtedy dostać się tutaj pociągiem, to zresztą jest jedna z najpiękniejszych tras kolejowych. Po dotarciu do naszego GH, zostawiliśmy bagaże, wypiliśmy herbatkę przygotowaną przez właścicielkę i zeszliśmy do wioski, żeby coś zjeść.

Co zobaczyć w Ella?

Ella jest zdecydowanie jednym z bardziej turystycznych miejscówek na Sri Lance. Na ulicach spotykamy więcej białych niż Lankijczyków. W Chill Caffe, którą polecają na wszystkich forach (my też ja polecimy, bo jedzonko było bardzo w porządku) spotykamy znajomych podróżników z Holandii, z którymi spotkaliśmy się kilka dni wcześniej w Sigirya. Wyglada na to, że wszystkie drogi prowadzą do Ella 🙂 Po obiadku ruszamy do naszego pierwszego punktu widokowego, a jest nim:

Nine Arch View Point

Można tutaj łatwo dostać się ze stacji głównej idąc po torach. My o tym nie wiedzieliśmy więc wzięliśmy tuk tuka, który podwiózł nas w sumie bardzo blisko. Musieliśmy przejść jakieś 5 minut i byliśmy na miejscu. Warto przed wyjściem sprawdzić o której jeżdżą pociągi, żeby nie musieć długo czekać. Nam się udało bo zaraz jak przyszliśmy przejeżdżała stara lokomotywa, a później za jakieś 20 minut jechał już normalny pociąg. Nine Arch Bridge to najpiekniejsze miejsce do sfotografowania Lankijskiego pociągu. Most został zbudowany w 1921 roku w czasie panowania brytyjskiej kolonii i leży ponad 3100 metrów nad poziomem morza. Jest w całości zbudowany z kamienia oraz cementu. I jeszcze taka informacja dla dronujących. Można bez problemu robić tam ujęcia z drona, pytaliśmy o pozwolenie panów z ochrony, którzy stali obok i się przyglądali 🙂 W drodze powrotnej skusiliśmy się na trasę torami, droga zajęła nam ok 40 min, po drodze załapał nas deszcz i zlało nas tak, że wróciliśmy do pokoju jak dwa zmokłe szczury 🙂

Litlle Adam’s Peak

To był nasz kolejny punt docelowy. Ponieważ chcieliśmy być na górze przed wschodem słońca zamówiliśmy tuk-tuka na 5:15 rano. Ubraliśmy się ciepło i wyruszyliśmy. Jazda tuk-tukiem nie trwała więcej jak 15 minut, a samo podejście na szczyt nie dłużej jak 20 minut. Można całą trasę pokonać na nogach w 1,5h, ale wtedy musielibyśmy przed 4:00 wyjść z GH więc zrezygnowaliśmy 🙂 Na szczycie poza nami była dosłownie garstka osób. A szkoda, bo widoki zapierały dech w piersiach. Zupełnie nie rozumiem, po co tam wchodzić w południe, wtedy połowa magii tego miejsca znika. No dobra rozumiem, nie każdy tak jak my lubi wstawać na wakacjach przed 5 rano 🙂 Warto też pamiętać, że w związku z tym, że jesteśmy w górach, pogoda bardzo szybko się zmienia. Poranki są zwykle słoneczne i widoczność z góry bardzo dobra, po południu zwykle pada. A widoki są takie:

Jak długo zatrzymać się w Ella?

Wszystko zależy od tego ile macie czasu do dyspozycji na Sri Lance. My zatrzymaliśmy się na jedną noc, bo tak naprawdę mieliśmy tutaj tylko dwie rzeczy, które nas interesowały. Wschód słońca na Little Adam’s Peak i Nine Arch View Point. Jest oczywiście więcej rzeczy do zobaczenia, takich jak widok z Ella Rock, ale widoki takie same jak z Little Adam’ Peak, a podejście zajmuje więcej czasu. Są oczywiście pola herbaciane, ale najpiękniejsze i tak są w okolicach Haputale i Nuwara Eliya, więc można je sobie spokojnie odpuścić. Wiele osób odwiedza Rawana Falls, ale zważywszy na to, że na Sri Lance jest kilkaset wodospadów, spokojnie można zobaczyć jakiś inny i to na pewno bardziej spektakularny. Nam jeden dzień w zupełności wystarczył, ale jeśli chcecie odpocząć i zwolnić tempo, to spokojnie można zostać nawet na 3 dni.

Gdzie nocować w Ella?

Bardzo chciałabym wam polecić naszą miejsówkę, ale chyba nie do końca spełniła moich oczekiwań. Wybierając ją sugerowałam się tylko jednym, miał być z okna piękny widok na góry. No i gdyby budynek miał ze trzy piętra więcej to i pewno byłby mega widok, a tak pozostało nam oglądać tylko drzewa. Miejscówka zlokalizowana jest na wzgórzu. Dojazd raczej tuk tukiem niż na nogach, no chyba, że lubicie spacerki pod górę. Natomiast sam pokój bardzo w porządku. Czysto, gorący prysznic, który w górach często bardzo się przydaje. Właściecielka przemiła, jedzonko bez zarzutu. Tak więc jeśli nie zależy wam na zapierającym dech w piersiach widoku, to możecie spokojnie rezerwować. Namiary na dole posta. Jeśli planujecie dużo zwiedzać, to lepiej znaleść jakiś nocleg przy głównej drodze. Zobaczcie inne fajne miejscówki w Ella.

Informatie praktyczne i ceny

• autobus z Pasikudah do Badulla – 4,5h – cena 244 LKR – wyjazd o 6:30
• tuk tuk z Badulla do Ella – 40 min – 1300 LKR
• obiad w Chill Caffe 3000 LKR ( burger + curry + sok owocowy + piwo)
• tuk tuk do Nine Arch Bridge – 350 LKR
• tuk tuk na Adam’s Peak z czekaniem na górze – 1500 LKR
• nocleg Salient View – 5000 LKR ( nocleg + śniadanie + kolacja) Rezerwując nocleg z tego linka otrzymujecie 10% zniżki, a i nam wpadnie kilka grosików na kolejną podróż.

Świątynia Zęba w Kandy | Po dość długim dniu wracamy do naszego GH, bierzemy prysznic z zamkniętymi oczami (tzn ja, bo Marcel nie miał z tym problemów :)), zakładamy odpowiednie ciuchy i idziemy do Świątyni Zęba. Jedyny plus naszego GH był taki, że mieliśmy dosłownie 10 min spacerkiem do świątyni. O 18:30 miała się zacząć ceremonia. Ponoć magiczna i warta przeżycia. Byliśmy sporo przed czasem. Najpierw przechodzi się przez dość skrupulatną kontrolę, nie tylko właściwego ubioru, ale także zawartości torebek/plecaków. Wszystko przez Tamilskie Tygrysy, które w 1998 roku wjechały tutaj ciężarówką wypakowaną materiałami wybuchowymi w związku z czym zginęły 23 os, nie ma się więc czemu dziwić, że są tacy przezorni. Później trzeba zdjąć buty i zostawić je w przeznaczonym do tego miejscu. Jeśli macie plecak, możecie je włożyć do plecaka, tak jak my to zrobiliśmy. Kupujemy bilety i możemy wchodzić do środka. Na wstępie przywitały nas przeraźliwe dźwięki bębnów i fletów. W pomieszczeniu głównym stało kilku panów i ładowali w nie ile sił. Dla jednych to nastrojowa muzyka, dla mnie był to huk to nie do zniesienia, moje osobiste bębenki o mało nie popękały.

Po kilku minutach w tym niewyobrażalnym hałasie, zauważyliśmy, że cały tłum kierował się na piętro. Poszliśmy więc za nim. Marcel już się ustawił grzecznie w mega długiej kolejce, ale na szczęście odwiodłam go od tego pomysłu i dobrze, bo to była kolejka do składania ofiary. Przemknęliśmy za jakaś grupką turystów. Zajęliśmy grzecznie miejsce z boku, żeby nie przeszkadzać modlącym się. Wszyscy w skupieniu czekali na ważny moment. Punktualnie o 18:30 otwarły się drzwi za którymi kryje się największy skarb buddyjski – ząb buddy. Oczywiście, wcale nie tak łatwo go zobaczyć. Tylko wąska grupa ważnych mnichów ma do tego prawo. Jest on bowiem przechowywany w złotym relikwiarzu, składającym się z ośmiu pojemników powkładanych jeden w drugi jak rosyjskie babuszki. To właśnie tutaj, do najważniejszej buddyjskiej świątyni zjeżdżają się buddyści z całego świata, żeby złożyć ofiarę, często są to kwiaty, kadzidła, świece, ale także ubrania dla mnichów, którzy sami nie mogą sobie nic kupować, chodzą w tym co dostaną od innych. W zamian za dary, mogą oni przejść koło okienka, w którym wystawiony jest relikwiarz z najcenniejszym zębem na świecie. Niestety nie można się przy nim nawet na sekundę zatrzymywać, czego pilnują skrupulatnie strażnicy. To była krótka wizyta, miejsce niestety nie wywarło na mnie żadnego wrażenia, wręcz przeciwnie, przez ten huk bębnów chciałam stamtąd jak najszybciej uciec.

Gdzie nocować w Kandy?

SWP Eco Lodge Kandy to spokojny, kameralny eco-lodge położony w zielonej okolicy. Idealny wybór, jeśli chcesz odpocząć od miejskiego zgiełku, a jednocześnie mieć dobrą bazę do zwiedzania Świątyni Zęba Buddy i okolicznych atrakcji. Proste, komfortowe pokoje, dużo zieleni i wyraźny nacisk na bliskość natury sprawiają, że to naprawdę fajna miejscówka.

Świątynia Zęba – informacje praktyczne

• Bilet wstępu do Świątyni Zęba – 1500 LKR
• Pamiętajcie o zasłoniętych ramionach i kolanach, chusta w plecaku zawsze się przydaje
• Ceremonia w świątyni odbywa się trzy razy dziennie, rano, w południe i wieczorem o 18:30 (ponoć ta ostania jest najładniejsza ze względu na półmrok i światła)
• Żeby wejść na teren świątyni trzeba zdjąć buty i tutaj ważna informacja, jeśli zwiedzacie świątynię w ciągu dnia, koniecznie zabierzcie ze sobą skarpetki, bo parzy strasznie 🙂

Po pysznym i bardzo towarzyskim śniadaniu w Sigiriya, podczas którego poznaliśmy sympatycznych podróżników z Niemiec,  zamawiamy tuk-tuka i udajemy się na przystanek autobusowy w Inamaluwa, skąd łapiemy autobus do naszego kolejnego celu czyli do Polonnaruwy. Jak wiadomo historia Sri Lanki jest dość burzliwa, toczyło się tutaj kilka wojen, ostatnia ofensywa zakończyła się całkiem nie dawno bo w 2009 roku. Na przestrzeni lat zmieniały się tutaj królestwa, kolonizatorzy, a stolica była przenoszona z jednego miejsca w drugie. Dziś można w ich miejscu podziwiać archeologiczne pozostałości. Mowa oczywiście o Anuradhapura i Polonnaruwa. Niestety z braku czasu nie mogliśmy zobaczyć obu miast, dlatego przed wyjazdem zrobiłam szybki research na różnych forach i bezapelacyjnie zwyciężyła Polonnaruwa. Dlatego też postanowiliśmy cofnąć się w czasie i zobaczyć jedno z najlepiej zachowanych miejsc, które bardziej przybliżyło nam historię tego kraju.

Polonnaruwa – stolica Sri Lanki z przed ponad 700 lat, gdzie mieszały się dwie religie: buddyzm i hinduizm, dlatego też mogliśmy podziwiać pozostałości świątyń bogów Shiwy, Wishnu oraz Buddy. Niemal wszystkie zachwycały swoimi kształtami, każda miała w sobie coś magicznego, misternie wyrzeźbione posągi w kamieniu, ornamenty a także bardzo dobrze zachowane malowidła. Nie będę wam opisywać po kolei wszystkich świątyń, bo te informacje znajdziecie w internecie, albo na ulotce – która niestetey, aż się prosi o odnowienie, bo po zdjęciach ciężko cokolwiek rozpoznać. Nas najbardziej urzekła Cytadela oraz okrągła świątynia buddyjska Vatadage z posągami buddów, którzy patrzą w cztery różne strony świata.Większość świątym uległa znacznemu zniszczeniu, gdzie nie gdzie zostały jedynie niewysokie murki porośnięte mchem, to jednak wystarczy aby móc sobie wyobrazić dawną świetność tego królewskiego miasta, nad którym dziś czuwają małpy – dużo małp 🙂

Czym najlepiej zwiedzać Polonnaruwe?

Ponieważ kompleks jest całkiem duży, zdecydowanie odradzam zwiedzanie na piechotę. Odległości są dość spore, upał niemiłosierny, świątyń nie mało, tak więc spacerkiem nie ma szans zobaczyć wszystkiego. My wybraliśmy rower i to był idealny wybór. Szybko można się przemieszczać, wiaterek nas lekko orzeźwia. Ale oczywiście są też inne sposoby. Dla bardziej wygodnych jest też możliwość zwiedzania świątyń tuk-tukiem. Chińczycy przyjeżdżali całymi autobusami, były też mini vany. Uważajcie na przewodników, którzy zapewne napadną na was przy muzeum, gdzie kupuje się bilety i będą was przekonywać, że jeśli ich wynajmiecie, to dostaniecie zniżkę na wstęp, a oni opowiedzą wam historie o których nie przeczytacie w żadnym przewodniku. W efekcie końcowym nic nowego nie usłyszycie, a przewodnik będzie was wszędzie poganiał i pospieszał, brak swobody przy zwiedzaniu własnym tempem itd, tak więc nie warto.

Jak się dostać do Polonnaruwa?

Polonnaruwa znajduje się około 216km na południowy – wschód od Colombo. Najłatwiej dostać się tam z Dambulla, mamy bezpośredni autobus. Jeżdżą one z dworca głównego, dość często i tam mamy największą szansę, żeby usiąść. No, ale wiadomo, nie każdy jedzie z Dambulla, tym bardziej, że po drodze mamy Sigiriyę. Niestety stąd nie ma bezpośredniego autobusu. Można się albo wrócić do Dambulla, co nam sugerowano w GH, ale wg mnie to bez sensu, albo do Inamaluwa, trochę bliżej, ewentualnie pojechać do Habarana, ale nie wiem czemu tuk-tukarz chciał dwa razy więcej za kurs niż do Inamaluwa. Tak więc wybraliśmy tańszą opcję. Akurat udało nam się, bo dwójka turystów wysiadła na tym przystanku, więc wskoczyliśmy na ich miejsca. Bez problemu dostaniemy się tutaj również bezpośrednim autobusem z Colombo oraz z Kandy.

Gdzie nocować w Polonnaruwa?

Sunrise Lake Resort Polonnaruwa

to miejsce, w którym nocowaliśmy podczas zwiedzania Polonnaruwy i które bardzo dobrze sprawdziło się jako spokojna baza wypadowa. Największym plusem była cisza i położenie blisko jeziora — poranki były tu naprawdę przyjemne, zwłaszcza przed wyjazdem na rowerowe zwiedzanie ruin. Pokoje są proste, ale komfortowe, a całość ma luźną, nienachalną atmosferę, bez resortowego zadęcia. Jeśli szukasz noclegu w Polonnaruwie, który pozwala zwolnić tempo po całym dniu w upale, to jest miejsce, które możemy spokojnie polecić.

Polonnaruwa – informacje praktyczne

Bilet wstępu

do Polonnaruwa kosztuje 25$. Bardzo ważna jest informacja, że nie kupimy go przy wejściu do obiektu, a kilka kilometrów dalej w Muzeum, tak więc warto o tym pamiętać, żeby nie pedałować tam i z powrotem. Koniecznie zabierzcie jakieś nakrycie głowy, odpowiedni strój zakrywający ramiona i skarpetki, bo żeby wejść do większości świątyń trzeba zdjąć buty, a chodzenie na bosaka po kamieniach przypomina bieg po rozżarzonych węglach 🙂 Jest miejsce w którym można kupić coś do jedzenia i picia, więc nie musicie ciągać zapasów na cały dzień. No i najważniejsze. Jeśli chcecie zwiedzać to miejsce w ciszy i spokoju, wybierzcie się tam najwcześniej jak się tylko da, zanim to miejsce zaleje fala chińczyków w białych skarpetkach. Dobrze też zacząć zwiedzanie od końca, wtedy w najważniejszych i najpiękniejszych miejscach macie szansę na zupełną ciszę, spokój, dobre światło, nie wspominając o zdjęciach bez turystów 🙂 Teoretycznie nie można opuścić obiektu w tym samym miejscu w którym się wjechało, ale nas bez problemu wypuszczono, dzięki czemu uniknęliśmy traumatycznego przejazdu ruchliwą ulicą pełną rozpędzonych autobusów i tuk-tuków spychających rowerzystów z pobocza. Koszt wynajęcia roweru – 300 LKR. Czas potrzeby na zwiedzanie ok 4-5h.

Po wczesno porannym wspinaniu się na Little Adam’s Peak wsiadamy w pociąg, jak zawsze 3 klasy i jedziemy dalej, do Haputale. Przy okazji słów kilka o jeżdżeniu koleją na Sri Lance. Według mnie i zapewne nie tylko mnie, to najlepsza metoda poruszania się po tej uroczej wyspie. Pociągi jeżdżą dość regularnie. Nawet nie spóźniają się jakoś bardzo. Maksymalna obsuwa to było może 20 minut. Nie zdarzyło nam się stać, aczkolwiek niektóre odcinki bywały mocno zatłoczone. W takich przypadkach zawsze można jechać w przejściu, przy otwartych drzwiach, wiatr we włosach, piękne widoki, co chwilkę ktoś przechodzi i sprzedaje jakieś przekąski, a to owoce, a to orzeszki. Kilka razy kupowaliśmy, żadnych rewolucji nie było. Co mnie bardzo zaciekawiło, w momencie kiedy był duży ścisk, w przejściu ludzie ledwo się mieścili, często brali torebki obcych na kolana. Szczególnie kobiet. Tak po prostu z grzeczności, zwykłej ludzkiej życzliwości, żeby temu co stoi trochę lżej było. Bo często trzeba stać i kilka godzin, więc zawsze to jakaś ulga.

Dzień wcześniej zarezerwowaliśmy sobie przez booking guest house. Wysiadamy w Haputale na stacji, tuktukarze pytają gdzie potrzebujemy się dostać, mówimy nazwę GH i okazuje się, że ktoś na nas czeka. Przemiły gest. Tym bardziej, że nie pisaliśmy o której przyjedziemy, bo sami nie widzieliśmy. Fakt, że mają raptem chyba trzy pociągi w ciągu dnia i skoro mieli rezerwacje to zaryzykowali przyjazdem. Już pierwsze minuty w tuk-tuku spowodowały, że bardzo polubiliśmy naszego nowego kierowcę. Od razu umówiliśmy się z nim, żeby pojechać na pola herbaciane do Lipton’s Seat. Zostawiliśmy tylko bagaże w naszym GH i pojechaliśmy. Warto wiedzieć, że w związku z tym iż Lipton’s Seat znajduje się w górach, pogoda jest bardzo zmienna. Do południa jest zwykle ładnie i słonecznie, a po południu często niebo przykrywają chmury. Warto o tym pamiętać planując tam wizytę.  Ruszamy przed południem, żeby zdążyć przed chmurami 🙂

Nasz nowy przyjaciel, kierowca tuk-tuka okazał się przewspaniałym człowiekiem. Nie dość, że idealnie mówił po angielsku, świetnie opowiadał o życiu na Sri Lance, chętnie doradzał, robił nam co chwilę zdjęcia, to jeszcze na koniec okazało się, że jest znakomitym kucharzem. Ludzie na Sri lance to największy skarb i mam nadzieję, że jeszcze długo się to nie zmieni. Na samą górę Lipton’s Seat wjechaliśmy w troszkę więcej niż 30 minut. Prawdopodobnie można tam też wejść na nogach, ale widząc nadciągające chmury, nie mieliśmy niestety czasu. Widok z samej góry zapiera dech w piersiach. Herbaciane pola rozciągały się na prawo i lewo. Wspaniałe położenie terenu, strome zbocza, wzgórza tonące w zieleni, skąpane w strugach słońca. Tak właśnie wyobrażałam sobie Cejlon. Na górze można wziąć głęboki oddech, uśmiechnąć się szeroko, spojrzeć w górę i podziękować temu, który stworzył to magiczne miejsce.

Filiżanka herbaty na dachu świata

Na samej górze jest też malutki sklepik, można wypić filiżankę herbaty. Przekąsić coś. I powiem wam, iż całkiem sporego upału, to ta filiżanka zwykłej czarnej herbaty, smakowała wyjątkowo. Stojąc na dachu świata, popijałam ją sobie i tak sobie myślałam, że świat jest nieprawdopodobnie piękny. Moje myśli powędrowały gdzieś daleko,  nagle przyszli mi na myśl ci wszyscy, którzy nie podróżują, bo z jakichś względów nie mogą, może nie chcą, albo po prostu nie mają takiej potrzeby. Smutno mi się zrobiło, bo świat jest taki piękny. Takie chwile jak ta dostarczają tylu cudownych przeżyć, wspomnień, które zapamiętujemy do końca życia. Jeśli tylko macie taką możliwość, to nie odkładajcie marzeń na później.

Najpiękniejsze pola herbaciane na Sri Lance

Na górze było tyle pozytywnej energii, że aż nie chciało się stamtąd wracać. Mogłabym tak stać z tym kubkiem jeszcze kilka godzin. Tym bardziej, że ciężkie chmury nagle odeszły w siną dal i mogliśmy podziwiać majestat Lipton’s Seat w pełnej okazałości. Pewno zastanawiacie się dlaczego wybraliśmy akurat te pola herbaciane, a nie jakieś inne. W końcu na Sri Lance ich nie brakuje. Skonsultowałam ten wybór z osobą, która widziała ogromną ilość herbacianych pól i wg jej opinii te były zdecydowanie najpiękniejsze. Czy tak faktycznie jest nie powiem wam, bo żadnych innych nie widzieliśmy. Aaa przepraszam, zapomniałam o tych które niespodziewanie znaleźliśmy przy Sembuwatte Lake. Chyba ciężko byłoby mi się zdecydować na jedne z nich, są całkiem inne. Zdecydowanie oba warte zobaczenia 🙂

Dambatenne Tea Factory

W drodze powrotnej zajrzeliśmy do Dambatenne Tea Factory, żeby zobaczyć jak się przetwarza te cudnie zielone listki w proszek, który większość z was rano zalewa gorącą wodą i popija do śniadania. Ciekawe doświadczenie zobaczyć ten proces. Przez ile ten biedny listek syfonów, wsypów, zsypów, suszarek, młynków, sitek musi przejść. A człowiek wrzuca torebkę do kubka i nie zastanawia się jaki proces temu towarzyszył. Ogólnie w fabryce jest zakaz filmowania i robienia zdjęć, jednak jak się okazało po wyjściu, mój skubany małżonek, którego w życiu bym o to nie podejrzewała, bo on wszystkich zasad przestrzega jak płacenia podatków, zrobił cichaczem kilka fotek. W sumie to nie dziwię się, że nie można tam robić zdjęć. Bo nie wiem czy ktokolwiek po ich obejrzeniu kupiłby jeszcze kiedyś herbatę Liptona. Liście herbaty walają się wszędzie po ziemi, dookoła chodzą całe pielgrzymki turystów, tu coś podeptają, tam coś powąchają, potem rzuca gdzieś indziej. No dobrze, że nigdy Liptona nie piłam, bo po tej wizycie zdecydowanie zrezygnowałabym z tej herbatki.

Gdzie kupić herbatę na Sri Lance

Oczywiście nie skusiliśmy się tam na zakup herbaty, kupiliśmy później w innym sklepie. Właściciel naszego GH zaprowadził nas tam. Sklepik znajduje się oczywiście w Haputale. Nazywa się Tea Sales Center. Znajduje się przy Station Road. Jak będziecie w centrum Haputale, jest takie duże skrzyżowanie, jedną z dróg przecinają tory kolejowe. Przechodzicie przez tą drogę. Po prawej stronie będzie targ. Idziecie główną droga jakieś 50-100 metrów i macie taki niewielki sklepik po prawej stronie. Bardzo niepozorny. Ale są szyldy, więc nie sposób go niezauważyć. Mają tam całe mnóstwo, różnych herbat. Od zwykłych czarnych, przez zielone, białe, czerwone aż po owocowe. Na pewno każdy znajdzie coś dla siebie 🙂 Na miejscu możecie sobie wszystkie wąchać do woli i wybrać te które najbardziej wam się spodobają zapachowo 🙂

Jaką herbatę przywieść ze Sri Lanki?

Osobiście polecam zielone herbaty Basilur, najtańsze może nie były, ale smak na zawsze będzie kojarzył mi się ze Sri Lanką. Wybierając ją sugerowałam się przede wszystkim zapachem. Tak mnie ujęły, że wzięłam chyba z 10 różnych bo nie mogłam się zdecydować, którą kupić. Dopiero kiedy w domu zaparzyłam, uznałam, że to najlepsza herbata jaką w życiu piłam. Od razu zagooglowałam i co? Okazało się, że kupiłam najbardziej ekskluzywna herbatę Cejlońską, najwyższej jakości. Ja to mam nosa do dobrych rzeczy 🙂 I dopiero szukając w necie jakiegoś punktu sprzedaży w NL natknęłam się na te wszystkie cudne opakowania, które sprzedawane są na lotnisku po kilkadziesiąt euro. A ja kupując za kilka, w niepozornych pudełeczkach myślałam, że to jakaś byle jaka herbatka 🙂 Warto tutaj dodać, że żeby herbata spełniała 100% wymogów prawdziwej herbaty cejlońskiej musi sprostać wysokim wymaganiom. Producent herbaty Basilur poszedł jeszcze o krok dalej, sam komponuje własne, niepowtarzalne smaki, składające się w 100% z cejlońskiej herbaty, lokalnych przypraw oraz owoców. Liście herbaty nie przechodzą procesu fermentacji, po zerwaniu w max 3 muszą one być umyte, wysuszone i zapakowane. A to wszystko z najwyższej jakości listków.

Gdzie nocować w Haputale?

Polecamy przepięknie położony guesthouse Vantage Hills Haputale. Jest to bardzo klimatyczne miejsce położone wysoko w górach, z panoramicznym widokiem na herbaciane wzgórza Haputale. Idealny wybór dla osób szukających ciszy, chłodniejszego klimatu i kontaktu z naturą, z dala od turystycznego zgiełku. Pokoje są proste, ale bardzo czyste, a dużym atutem jest taras, na którym poranki z herbatą naprawdę robią wrażenie.

Nasz główny cel przyjazdu do Haputale, to Park Narodowy Równin Hortona. Ponieważ od wielu osób słyszeliśmy, że tego miejsca na Sri Lance nie możesz ominąć, dlatego tak planowaliśmy naszą podróż, żeby sprawdzić jak wygląda ten Koniec Świata! Horton Plains słynie nie tylko z  kapryśnej pogody, częstych opadów deszczu, gęstych mgieł, przenikliwego wiatru, ale przede wszystkim z niesamowitych krajobrazów! Niestety przez tę kapryśną pogodę podobno tylko wybrani mają zaszczyt zobaczyć widoki jakie rozpościerają się z World’s End. No to nie pozostało nic innego, jak tylko klepać zdrowaśki, żeby pogoda dopisała!

Jak dostać się do Horton Plains

Ponieważ przed nami długa droga, wstajemy o 4:15 tak, żeby zdążyć się trochę ogarnąć, w przeciwnym razie nasi współtowarzysze, mogli by się nas wystraszyć 🙂 Jemy pyszne śniadanie, które przygotował dla nas właściciel naszego GH, lunch mamy już spakowany, dorzucamy jeszcze tylko wodę i możemy ruszać w drogę. Wychodząc na zewnątrz słyszymy już z daleka pierdzącego tuk-tuka, to na pewno po nas, bo wszyscy normalni ludzie o tej porze śpią. Nasi towarzysze, ponieważ są w 7 osób jadą mini vanem. Trochę im zazdrościmy, bo zimno jak cholera, tuk -tuk mimo, że osłonięty od wiatru, to i tak nie to samo. A tu przed nami prawie godzina drogi, zanim dotrzemy do bramy wjazdowej. No ale nic, jakoś się poprzytulaliśmy do siebie i dotarliśmy do pierwszego punku widokowego. Był jeszcze przed parkiem. Kiedy słonko zaczęło się budzić, mieliśmy przepiękne widoki. Warto wiedzieć, że do Horton Plains dotrzemy jedynie prywatnym środkiem transportu. Nie jeżdżą tam żadne autobusy. Więc trzeba sobie samemu pojazd zorganizować. Możecie wyruszyć tak jak my z Haputale, albo z Nuwara Eliya, droga praktycznie taka sama, przy czym zauważyłam że ceny z Haputale nieco niższe.

Koszty dotarcia do Horton Plains

Kiedy wjechaliśmy na teren parku, zatrzymaliśmy się przy niewielkiej budce. Nasz kierowca powiedział, że lepiej będzie jak pójdziemy wszyscy razem, powiemy, że jesteśmy jedną grupą i zapłacimy mniej. Chyba nie wiele to pomogło, bo pan i tak skasował nas odpowiednio. Od razu zapytał, czym przyjechaliśmy i nas rozdzielił. Naliczył tysiąc pięćset różnych podatków, opłatę, za naszego pierdzącego tuk tuka, oraz wejściówki na osobę. W sumie za nas dwoje + tuk-tuk wyszło 5500LKR. Pozostali płacili dokładnie tyle samo, więc nie ma różnicy, czy jest się w grupie czy we dwójkę, tuk-tukiem czy vanem. Dostaliśmy największy bilet wstępu jaki w życiu widziałam, kartka była chyba formatu A1 🙂 UWAGA! Koszty wjazdu do parku często mogą być różne, niestety nikt nie jest w stanie wytłumaczyć od czego to zależy. Jedni mówią, że od pogody, inni, że od humoru panów w okienku. Ja myśle, że raczej to drugie, bo mimo wspanialej pogody, dostaliśmy te niższe, na niektórych blogach czytałam, że cena może nawet wynieść 7-8 tyś. Poza opłatą wjazdową na teren parku musicie się liczyć z kosztami dojazdu, my za naszego tuk-tuka płaciliśmy w sumie 3000LKR, a znajomi za vana po 1500LKR więc jak widać tutaj, też nie ma żadnej różnicy.

Co zabrać do Horton Plains, a co zostawić w pokoju?

Po wjechaniu na teren parku oraz zapłaceniu biletu wstępu, mieliśmy do pokonania jeszcze jakieś 5 kilometrów. Ale droga szybko nam zleciała, bo krajobrazy za oknem całkiem przyjemne dla oka były. Poza tym wypatrywaliśmy dzikiej zwierzyny, której tam ponoć dużo, ale udało nam się zobaczyć tylko jednego jelenia 🙂 Kiedy dotarliśmy na miejsce, mieliśmy trochę czasu na to, żeby się trochę posilić, wypić herbatkę, wysikać i mogliśmy ruszać dalej. Prawie, bo przed nami była jeszcze kontrola, bardziej szczegółowa niż na lotnisku. Trzeba było wyjąć wszystko z plecaka, co do jednej gumy i cukierka. Nie można było ze sobą zabrać niczego co byłoby zapakowane w plastik albo folię. Tak więc warto o tym pamiętać, żeby wszelkie batoniki, chipsy i cukierki zostawić w guest housie albo przepakować do papierowych torebek. Jedynie można mieć ze sobą wodę w plastikowych butelkach, ale odrywali za to wszystkie naklejki. Nie można też mieć ze sobą drona, więc też zostawcie go w pokoju, albo będziecie musieli zostawić na przechowanie. Zabierzcie za to wygodne buty, nie muszą być trekkingowe, ale dobrze żeby były pełne i stabilne, bo kamieni po drodze nie brakuje. Koniecznie również ubranie na cebulkę, włącznie z polarem i kurtką przeciwdeszczową. Rano jest bardzo zimno, a później bardzo gorąco.

W którą stronę iść?

Po kontroli dochodzimy do znaku i możemy iść w prawo lub w lewo. Tak naprawdę to ta sama trasa, bo robimy pętelkę, tylko kolejność jest inna. Idąc w lewo zaczynamy od Small World’s End, a idąc w prawo od Baker’s Falls. Zdecydowanie polecamy iść  w lewo z tego względu, że największe prawdopodobieństwo pogody na World’s End jest do godziny 10:00 rano. Później macie dużą szansę, że przepaść przykryje warstwa chmur, lub mgły i z widoków będą nici. My też właśnie taką kolejność wybraliśmy i to był idealny wybór. Trasa ma 9 km i nie jest jakoś szczególnie wymagająca. Właściwie, to cały czas idzie się po prostym. Czasami po jakichś konarach, albo kamieniach, ale generalnie trasa jest łatwa. Jedynie zejście do wodospadu jest troszkę męczące, ale nie długie, więc lajcik. Jak mój Marcel z jego biednym, popsutym ścięgnem achillesa dał radę, to wy też 🙂

Small World’s End

“-No chodźmy zatem na ten koniec świata” – pospieszałam naszą grupę, bo już się nie mogłam doczekać tego jak on wygląda. Ach, zapomniałam wam napisać, że nasi Niemieccy towarzysze zabrali ze sobą jednego innego podróżnika, którym się okazał Roman – Polak, ten sam, którego spotkaliśmy w kolejce po bilety w Colombo 🙂 Jaka ta Sri Lanka jest mała 🙂 Gaworząc na zmianę, co chwilkę z kimś innym, droga szybko nam mijała. Najpierw szliśmy przez równiny, co jakiś czas wkraczając do lasów deszczowych pokrytych wyboistymi drogami. Nie mogliśmy się z Romanem nadziwić pewnej rodzince, która wybrała się tam z dzieckiem i wózkiem (spacerówką). To musiało być dla nich prawdziwe wyzwanie. Żeby było śmieszniej, okazało się, że to też Polacy 🙂 Po niecałych 2,5 kilometrach docieramy na Mały Koniec Świata. Pogodę mamy wręcz idealną! Przejrzystość powietrza wspaniała. Siadamy zatem na skraju skały i podziwiamy te niesamowite widoki! Mimo, że wysokość imponująca, to ciężko było znaleść jakiś dobry punkt do zrobienia zdjęcia. Dopiero kiedy poszliśmy kawałek do góry, (gdzie o dziwo nikt nie wychodził) mieliśmy super widok, stamtąd nie trzeba się wracać, tylko idzie się wąziutką dróżką w dół i w pewnym momencie wchodzi na tę samą drogę co wszyscy.

World’s End

Tak więc po zapoznaniu się z Małym Końcem Świata, ruszyliśmy na podbój tego wlaściwego. Spodziewałam się, że skoro pierwszy klif ma 270m a drugi na 1250m, to, że pójdziemy jeszcze bardziej w górę, a tu ciekawa sprawa, bo albo szliśmy w dół albo po prostym. No, ale to zrozumiałe, bo przecież klify mogą być różnej wysokości, w końcu to nie wysokość n.p.m. Odległość od pierwszego do drugiego klifu to zaledwie 800 metrów, więc ani się obejrzeliśmy, a byliśmy już u celu. No i faktycznie Koniec Świata zrobił na nas ogromne wrażenie. Kiedy stoi się nad taką przepaścią, bez barierek, można testować swoją odwagę i lęk wysokości do woli. Wystarczy jeden niewłaściwy krok i lecimy w dół. Podobno kilka lat temu, jakiś latający holender, robił swojej żonie fotkę i pofrunął. Najlepsze jest, to, że przeżył. To się nazywa szczęście! Mój holender za to taki przewrażliwiony, że jakby mógł to przypiął by mnie do siebie smyczą. Jakbyśmy polecieli to przynajmniej razem 🙂 Ponoć jeśli nie ma chmur to nawet widać oddalony o ponad 80 km ocean indyjski!

Baker’s Falls

No to idziemy dalej! Bo większa połowa drogi dopiero przed nami. Cały czas znajdujemy się na wysokości od 2100 do 2300 m n.p.m. ale krajobraz płaskowyżu jest naprawdę wyjątkowy. Mimo, że trasa niewymagająca, to abolutnie nie jest nudno. Na prawo i lewo mamy ostre górskie, trawiaste stepy. Szczerze mówiąc chyba takich krajobrazów na Sri Lance się nie spodziewałam. Czasami znowu wchodzimy dla lasu deszczowego, gdzie możemy podziwiać gigantyczne paprocie, małpy, rododendrony, bambusy czy orchidee. Samo zejście do wodospadu trochę męczące, ale na szczęście krótkie. Polecam nie tylko punkt widokowy, ale zejście na sam dół, wtedy można zobaczyć wodospad w całej okazałości.

Gdzie nocować w Haputale?

Polecamy przepięknie położony guesthouse Vantage Hills Haputale. Jest to bardzo klimatyczne miejsce położone wysoko w górach, z panoramicznym widokiem na herbaciane wzgórza Haputale. Idealny wybór dla osób szukających ciszy, chłodniejszego klimatu i kontaktu z naturą, z dala od turystycznego zgiełku. Pokoje są proste, ale bardzo czyste, a dużym atutem jest taras, na którym poranki z herbatą naprawdę robią wrażenie.

1. Zobacz zachód słońca z Pidurangala Rock – jest też szansa, że spotkasz tam wiernego przyjaciela.

Jedno z piękniejszych miejsc widokowych na Sri Lance! Ponad 90% turystów wspina się na sąsiednią skałę Sigirya, płacą za tą niewątpliwą przyjemność 10 razy więcej, a widoki takie same, albo nawet lepsze 🙂 Więcej informacji o tym miejscu znajdziecie tutaj: Pidurangala Rock – informacje praktyczne

2. Poczuj prawdziwy smak tradycyjnego cejlońskiego curry z ryżem, jedząc go palcami

Curry z ryżem to najbardziej popularna i tradycyjna potrawa na Sri Lance. W każdym miejscu smakuje inaczej, ale jego skład jest wszędzie taki sam. Prawdopodobnie po dwóch tygodniach nie będziecie mogli już na to danie patrzyć, ale skosztowanie go w lokalnym barze, gdzie wszyscy jedzą rękami, dostarcza nie lada atrakcji 🙂

3. Poczuj wiatr we włosach stojąc w drzwiach jadącego pociągu, rozkoszując się przy tym wspaniałymi widokami

Punkt obowiązkowy programu wyjazdowego na Sri Lankę 🙂 Prawdopodobnie nie raz się zdarzy tak, że Lankijczycy podczas wchodzenia do pociągu stratują was w przejściu, żeby tylko zająć siedzące miejsce 🙂 Nie martwcie się tym, bo najfajniejsza miejscówka i tak jest w przejściu pomiędzy wagonami, trzeb tylko uważać, żeby się za bardzo nie wychylać 🙂

4. Wypij filiżankę cejlońskiej herbaty na dachu świata

Ach! Co to za przeżycie! Chyba jedno z piękniejszych na Sri Lance! W końcu chyba każdy, kto wybiera się na Cejlon, jedzie po to, żeby zobaczyć te soczyście zielone pagórki, porośnięte herbatą. My wybraliśmy plantacje herbaty Lipton’s Seat. Dlaczego akurat te, o tym możecie poczytać tutaj: Najpiękniejsze plantacje herbaty na Sri lance

5. Przejedź się rowerem po starym mieście w Polonnaruwa

Nie ma lepszego sposobu na zwiedzanie dawnej stolicy Sri Lanki. Świetny klimat całkiem dobrze zachowanych ruin miasta. Wiatr we włosach, krem na opalanie, kapelusz, skarpetki i możecie ruszać na podbój świątyń. Co, gdzie, jak i za ile, o tym poczytacie tutaj: Polonnaruwa – informacje praktyczne

6. Przenocuj w domu Lankijczyka

Oczywiście jadąc na Sri Lankę, możecie nocować w hotelach, zapewne jest ich pod dostatkiem, ale zdecydowanie bardziej polecam nocowanie w domach u Lankijczyków. Przez całą naszą podróż praktykowaliśmy taki sposób noclegowania i sprawdził się nam idealnie. Praktycznie wszędzie bez problemu można pogadać po angielsku i zakosztować ich gościnności.

7. Poczuj zapach świeżo złowionych ryb, na którejś z plaż w Tangalle

Jestem zakochana w Tangalle po uszy! Cudowne, szerokie, piaszczyste plaże mieniące się wszystkimi kolorami złota. Tangalle jest jeszcze mało turystyczne, to właśnie tutaj na plażach zamiast turystów znajdziecie po prostu rybaków, wyciągających sieci z morza. Koniecznie im pomóżcie, choćby przez chwilę, na pewno to docenią, bo oni te sieci, przez pół dnia wyciągają.

8. Zachwyć się widokiem jednego z najbardziej spektakularnych mostów, po którym przejeżdżają pociągi.

Nie ma na Sri Lance, a może nawet na całym świecie fajniejszego punktu widokowego, z którego można zobaczyć jadący pociąg. Jeszcze w dodatku taki fajny, stary. Dlatego koniecznie musicie tutaj przyjechać, posiedzieć…i poczekać 🙂 Gdzie jest most i jak się dostać, przeczytacie tutaj: Nine Arch Bridge

9. Przeżyj niesamowity wschód słońca na Little Adam’s Peak

Prawdopodobnie wybierając się na Sri Lankę, będziecie wszędzie czytać, że koniecznie trzeba wejść na Adam’s Peak, bo to mega przeżycie itd. Nie wiem, bo nie wychodziliśmy. Duży Adaś nie był nam po drodze, a i nie wiem czy moje kolana by to przeżyły, więc sobie darowaliśmy, ale zawsze możecie wyjść na małego Adasia, wysiłek żaden a widoki mega 🙂 O naszym wyjściu na Little Adam’s Peak pisałam tutaj: Niesamowity wschód słońca na Little Adam’s Peak

10. Przejdź się wzdłuż torów pociągu w Haputale lub Ella, podziwiaj widoki i życie mieszkańców

W większości krajów chodzenie po torach jest zabronione, ale na Sri Lance nie! Można chodzić po nich do woli. Dla niektórych, to jest normalna trasa, do pracy, do domu, do szkoły. Chodzą dzieci, dorośli i staruszkowie o lasce. My też się przespacerowaliśmy kilka razy 🙂 To nic że za każdym razem złapała nas mega ulewa i nawet nie mieliśmy się gdzie schronić 🙂

11. Odwiedź chociaż jeden targ i poczuj zapach świeżych owoców i warzyw

Targów na Sri Lance nie brakuje. Znajdziecie je w każdym mieście. Oczywiście nie musicie wszystkich odwiedzać. My akurat byliśmy w Batticaloa, bo tam mieliśmy chwilkę czasu, żeby zajrzeć na targ. Fajnie zobaczyć ten klimat i wtopić się trochę w niego.

12. Pojedź autobusem z lokalesami, podziwiaj ich kunszt wyprzedzania na trzeciego, być może trafisz też na koncert 🙂

Praktycznie z każdej naszej podróży autobusem mamy jakieś inne wspomnienia, a to przeładowanie, a to śpiący Lankijczyk na moim ramieniu, a to chwile grozy przy wyprzedzaniu na trzeciego, zostawiona bluza, albo po prostu najbardziej fałszujący śpiewak jakiego w życiu słyszałam 🙂 Na szczęście wszystkie historie wspomina się z ogromnym uśmiechem na ustach 🙂

13. Poczuj atmosferę podróżowania pociągiem w trzeciej klasie i zaprzyjaźnij się z Lankijczykami

Zamiast podróży pociągiem. można sobie wynająć na Sri Lance kierowcę i płacąc mu ok 50$ za dzień objechać całą wyspę dookoła, wyglądając zza przyciemnionej szyby klimatyzowanej Toyoty. Czy coś tracicie? Po pierwsze dużo pieniędzy, po drugie koncerty na żywo, po trzecie zaciekawione wycieczki szkolne, które będą przechodzić koło was 10 razy, żeby się pogapić, co to za białasi siedzą w 3 klasie, po czwarte sympatyczne rozmowy z Lankijczykami o ich życiu na Sri lance, po piąte najpyszniejsze prażone orzechy, po szóste klimat podróżowania!

14. Wypij drinka wieczorem na plaży w Mirissie

O ile sama Mirissa średnio przypadła mi do gustu, to kiedy tak siedzieliśmy sobie wieczorem w jednej z przyplażowych knajpek, to nawet ten nastrój całkiem mi się spodobał. Trochę taki imprezowy, trochę reggae. Jeśli będziecie w okolicy, to na pewno warto wpaść wieczorem na drinka 🙂

15. Pospaceruj po zatoczkach w Tangalle

Uwielbiam! Są cudowne, szczególnie o wschodzie lub o zachodzie słońca. Mogłabym spacerowac godzinami. Co ważne, ponieważ to są zatoczki, fale są nieco mniejsze, można spokojnie posiedzieć sobie w wodzie.

16. Zobacz wschód słońca w Horton Plains

Kolejny obowiązkowy punkt. Czyli już szesnasty 🙂 Mam nadzieję, że wybieracie się co najmniej na dwa tygodnie, bo inaczej będziecie mieć problem ze zrealizowaniem wszystkich 🙂 Zdecydowanie warto wstać o 4:00 rano, żeby najpierw jechać na półprzytomnie godzinę tuk-tukiem, a potem trochę pospacerować nad chmurami. Widoki mega! Trzymam kciuki za pogodę dla was!

17. Pójdź na koniec świata “The Ends Word” i zobacz jak on wygląda

W zasadzie realizując poprzedni punkt ten od razu możecie odhaczyć z listy. Bo właśnie koniec świata znajduje się w najwyższym punkcie na Horton Plains. Wejście nie jest absolutnie męczące. Największą robotę, wyjazd na górę odwala za was tuk-tuk, a wy później już sobie spacerujecie prawie po równym, gdzieś nad chmurami 🙂 Dla mnie jedno z najpiękniejszych miejsc na Sri Lance!

18. Poczuj na twarzy bryzę jednego z 400 wodospadów

No ja też nie wiedziałam, że na Cejlonie aż tyle ich mają :). Co rusz jest jakiś wodospad. Dlatego nie ma sensu za bardzo jechać do jakiegoś specjalnie dużo kilometrów, bo zapewne któryś i tak stanie sam na waszej drodze, my widzieliśmy dwa. Jeden w Horton Plains, a drugi – najwyższy na Sri Lance w drodze z Haputale do Tangalle.

19. Po serfuj na falach

Jedno z lepszych miejsc do surfingu. Miłośnicy tego sportu przyjeżdżają tutaj z całego świata, żeby zmierzyć się z cejlońskimi falami. Są duże. Często nawet bardzo duże. Dlatego jeśli będziesz miał chwilę i lubisz takie sporty chwytaj za deskę i trzymaj się na niej mocno 🙂

20. Odwiedź fabrykę herbaty i zobacz jej proces przetwarzania

Zanim wrzucisz kolejną saszetkę herbaty do wody, pomyśl przez chwilę jaki proces musiały przejść liście herbaty abyś mógł poczuć jej smak. Mnie zawsze zdumiewają takie procesy, bo normalnie człowiek nad tym się nie zastanawia, tylko zalewa wrzątkiem i wypija. Ja teraz delektuję się moja herbatka całkiem inaczej. Tym bardziej kiedy widziałam z bliska te biedne, zniszczone ręce Tamilek, które ją zbierają.

21. Przeżyj kolorowy zawrót głowy na straganach z materiałami

Co nam się rzuca w oczy zaraz po wylądowaniu na Sri Lance? Milion kolorów. Wszyscy przepięknie, ubrani, kobiety w pięknych sukienkach, wręcz odświętnie ubrane. Jest sporo miejsc gdzie można kupić różnego rodzaju materiały wysokiej jakości.

22. Pojedź pociągiem wzdłuż oceanu

Pociągi na Sri Lance jeżdżą nie tylko w górach, pomiędzy zapierającymi dech w piersiach plantacjami herbaty, ale także wzdłuż wybrzeża. Tak blisko, że aż wydaje się to być nierealne. Taka trasa prowadzi z Colombo na samo południe wyspy.

23. Poszukaj nieistniejących już rybaków na palach 🙂

Symbol Sri Lanki, rybacy na palach. Każdy turysta marzy o cudownym zdjęciu rybaków o zachodzie słońca. Tak naprawdę już ich nie ma. Odkąd przeliczyli, że na zdjęciach od turystów mogą zarobić więcej kasy niż na łowieniu ryb, pozują jedynie udając, że łowią. A turyści płacą i to nie mało. Na kilku forach znalazłam informacje gdzie powinni jeszcze je faktycznie łowić, objechaliśmy wszystkie, ale nigdzie nie znaleźliśmy, niestety.

24. Skosztuj owoc o którym nigdy wcześniej nie słyszałeś

Wydawało mi się, że już tyle różnych owoców w życiu kosztowałam, że już mnie nic nie zaskoczy. A jednak, na Sri Lance spotkałam kilka różnych rodzajów, których ani nigdy nie jadłam, ani nawet nie widziałam. Owoce nie należą do najtańszych, ale zdecydowanie warto spróbować nowych smaków.

25. Kup zdrapkę i zostań milionerem!

Lankijczycy uwielbiają kupować zdrapki. Można je dostać na każdym roku, w różnym wydaniu. Koniecznie spróbujcie szczęścia, my kupiliśmy raz i wygraliśmy! A za wygraną poszliśmy na lody 🙂

26. Zobacz świątynię w skale

Świątyń na Sri Lance nie brakuje i choć Tajskim do pięt nie dorastają, to i tak warto kilka z nich odwiedzić. Najfajniejsza moim zdaniem jest Rock Temple w Dambulla. Tutaj poczytacie o niej więcej: Rock Temple Dambulla

27. No i najważniejsze, nie zapomnij o odpoczynku na plaży!

Choć plaże Sri Lanki zapewne do najpiękniejszych na świecie nie należą, to jest kilka perełek na których warto się zatrzymać na dłużej 🙂

Na naszej liście było jeszcze kilka innych rzeczy do zrobienia na Sri lance, ale niestety zabrakło nam już czasu. Ale może wy jedziecie na dłużej i będziecie mieli ochotę, to polecam jeszcze dodatkową listę do przeżycia na Sri Lance 🙂

28. Zgub się w tropikalnym lesie deszczowym Sinharaja

29. Prześpij się w namiocie na drzewie w dżungli w okolicy Ella,

30. Pohuśtaj się na huśtawce zawieszonej na palmie kokosowej w Mihiripenna,

31. Sprawdź czy potrafisz zaklinać węże,

32 Spotkaj dzikie konie w Wild Delft,

33. Zagraj w krykieta z lokalesami,

34. Zobacz w Tangalle jak żółwie składają jaja,

35. Poszukaj wielorybów

Ale oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy ma ochotę na takie przeżycia na wakacjach. Z całą pewnością jest cała masa osób, które od jeżdżenia zatłoczonym pociągiem i spania na niewygodnym łóżku u Lankijczyka wolą zorganizowaną wycieczkę przez biuro podróży. W końcu przygotowanie planu wycieczki i rezerwacja wszystkiego pochłaniają bardzo dużo czasu, a wiele osób go po prostu nie ma i ja to doskonale rozumiem. Zatem tych wszystkich, którzy lubią podane wszystko na tacy, wraz z opieką rezydenta odsyłam do Biura Podróży Itaka, które z całą pewnością znajdzie dla was idealną propozycję spędzenia urlopu na Sri Lance. I na koniec nasz filmik ze Sri Lanki 🙂 Miłego oglądania! https://vimeo.com/224983554

Po intensywnym zwiedzaniu wyspy postanowiliśmy spędzić ostatnie dni na południu Sri Lanki. Podobno mają tutaj jedne z najpiękniejszych plaż na wyspie. Postanowiliśmy to zatem sprawdzić. Z Haputale przyjechaliśmy do Tangalle busem, którego wynajęliśmy z naszymi niemieckimi towarzyszami podróży. Akurat wszyscy zmierzali w tym kierunku, więc ta opcja była dla nas wręcz idealna. Po podzieleniu kosztów na 7 osób, wyszło nam ok 1300LKR na głowę. No i najważniejsze, że nigdzie nie musieliśmy się zatrzymywać, no chyba, że mieliśmy na to ochotę. Ponieważ przejeżdżaliśmy w pobliżu jednego z najwiekszych wodospadów na Sri Lance – Diyaluma Fall, zboczyliśmy troszkę z drogi, żeby go zobaczyć. Faktycznie robi niesamowite wrażenie, aczkolwiek jego położenie odbiera na trochę uroku, bo znajduje się on przy samej drodze.

Jak dostać się z Haputale na południe wyspy?

Zanim nadarzyła się okazja wynajęcia busa, rozważaliśmy różne możliwości przedostania się z Haputale do Tangalle. Generalnie sprawa nie jest prosta, bo jedyną możliwością jest autobus i to niestety nie bezpośredni. Tak naprawdę, najlepiej byłoby przedostać się do Ella i stamtąd wziąć pierwszy poranny autobus do Matara. Inne możliwości to wyjazd z Bandarawella lub z Wellawaya . Problem polega na tym, że jeśli nie będziemy wsiadać do autobusu na pierwszej stacji, to mamy ryzyko, że na kolejnej nie będzie już miejsc siedzących, a przypomnę, że droga jest długa. Trzeba liczyć, że w autobusie spędzimy ok 6-7 godzin. Dlatego bus, był dla nas rewelacyjnym rozwiązaniem i takiego też rozwiązania szukajcie, bo wiele osób przebywających w Haputale, jedzie później właśnie na południe, niektórzy od razu na plażowanie, inni zahaczają o safari.

Tangalle

Podróż busem trwała około 5h i muszę przyznać, że zleciała nam bardzo szybko. Ale oczywiście w doborowym towarzystwie czas zawsze przyspiesza 🙂 Dzień wcześniej zarezerwowaliśmy w Tangalle domek na plaży. Jak się później okazało był to strzał w dziesiątkę! To była jedna z lepszych miejscówek na Sri Lance, świetna lokalizacja, czysto, wygodne łóżko i najlepsze jedzenie jakie przyszło nam na tej wysepce kosztować.  W samym centrum Tangalle nie byliśmy, więc się nie wypowiem, natomiast byliśmy na kilku różnych plażach i baardzo nam się podobały. Na wielu plażach można znaleść rybaków łowiących ryby, czy to wypływajacych na połów łodziami, czy też wyciągających sieci. Taką Sri Lankę sobie właśnie wyobrażałam.

Gdzie nocować i jeść w Tangalle?

Nasza miejscówka Moon River Beach Cabanas zlokalizowana była kilka kilometrów na zachód od centrum Tangalle, położona w niewielkiej zatoczce rybackiej, nie daleko hotelu Eva Lanka. Rewelacyjny klimat, bardzo lokalny, brak jakichkolwiek naganiaczy czy kogoś kto by nam próbował coś sprzedać. Właściciel naszego domku przesympatyczny. Ma swojego tuk-tuka i jeppa, którymi nas obwoził po pobliskich plażach. Do tego jest znakomitym kucharzem. Do jego kameralnej restauracyjki na samej plaży, przychodzą również turyści z okolic, bo ma świetną renomę. Zaraz obok naszych domków mieszkają lokalesi. Można podejrzeć jak żyją na codzień, np jak robią liny z kokosa.

Mirissa

Ostatnim miejscem jakie odwiedziliśmy na Sri Lance była Mirissa. Nie ukrywam, że powód przyjazdu do tego miejsca był tylko jeden. Ponoć tylko w tych okolicach można zobaczyć ostatnich rybaków łowiących na palach. Jak to wyglada w praktyce, zaraz wam napiszę, najpierw kilka słów o samej Mirissie. Całkiem inne miejsce niż Tangalle. Mniej więcej 100 razy bardziej turystyczne, imprezowe i średnio ciekawe plaże. Ceny wyższe niż w Tangalle. Dużo więcej sklepów, restauracji i naganiaczy. Panuje klimat regge. Ulubione miejsce dla surferów, ze względu na wysokie fale. Spędziliśmy miły wieczór na plaży, gdzie po raz drugi spotkaliśmy się z Asią i Adasiem z bloga Na Nowej Drodze Życia. Jeśli ktoś lubi posiedzieć na plaży przy drinku, zjeść dobry obiad z owocami morza, to na pewno mu się spodoba. My bardziej wolimy miejsca, gdzie jest mniej turystów, więc dla nas Tangalle było bezapelacyjnie fajniejszą miejscówką na plażowanie.

Gdzie nocować z Mirissie

Ponieważ Asia z Adasiem byli w Mirissie ciut wcześniej niż my, robili szybki research i znaleźli dla nas super miejscówkę do spania –Bloom Guest House. Nie zależało nam absolutnie na domkach przy plaży bo i tak nie mieliśmy za dużo czasu żeby z niej korzystać, bardziej chodziło o miłe spędzenie wieczoru. GH położony jakieś 10 minut piechotą od plaży, chyba jeden z najczystszych w jakim nocowaliśmy. Z podłogi można było praktycznie jeść tak się błyszczała. Bardzo wygodne łóżko, ciepły prysznic. Bez problemu mogliśmy wcześniej się zameldować. Pani mimo dziwnych opinii na bookingu była sympatyczna i uśmiechnięta 🙂 A może to my tak na nią zadziałaliśmy, trudno powiedzieć 🙂 Jeśli nie zależy wam na pokoju na plaży, to polecam to miejsce z całego serca.

Gdzie znaleść rybaków łowiących na palach?

Kultowe zdjęcie rybaków łowiących na palach o zachodzie słońca – symbol Sri Lanki – znane jest na całym świecie i chyba jest bardziej popularne niż słonie brodzące w wodzie. Jako człowiek, który ma bzika na punkcie zdjęć, postawiłam sobie za cel zrobić właśnie takie zdjęcie. Powiedziałabym wręcz, że to był niemal mój cel podróży na Sri Lankę. Ale to było jeszcze przed tym, jak zaczęłam szukać w internecie informacji na temat tego gdzie tych sympatycznych panów szukać. Już czytając pierwszego bloga dowiedziałam się, że ta atrakcja jest odpłatna i nic z tradycją nie ma już wspólnego. Prawie jak Kubanki z cygarami w Hawanie 🙂 No, ale im dłużej szukałam (głównie na anglojęzycznych stronach), tym pojawiało się coraz większe światełko w tunelu, że jednak są jeszcze miejsca, poza tymi typowymi dla turystów, trzeba tylko wiedzieć gdzie. Wszystkie miejscówki starannie spisałam i zgodnie z zaleceniami, jeszcze przed wschodem słońca wzięliśmy tuk-tuka, żeby pojechać w poszukiwaniu nieistniejących już rybaków na palach. Niestety wszystkie owe miejsca były puste, tzn pale były puste. Panowie i owszem kręcą się w pobliżu i chętnie usiądą na kiju za odpowiednią opłatę. Warto wiedzieć, że im więcej panów chcemy na zdjęciu, tym więcej kasy musimy wyłożyć. Szybko panowie się nauczyli, że kariera modeli jest bardziej opłacalne niż łowienie ryb 🙂 Tak więc jak się domyślacie, ze zdjęcia roku wyszły nici 🙂

Jak dostać się z Mirissy do Colombo?

Został nam ostatni odcinek drogi do pokonania. Wydawałoby się najłatwiejszy, bo mieliśmy bezpośredni pociąg. Wzięliśmy tuk-tuka, który zawiózł nas na stację kolejową w Mirissie, niestety okazało się, że jest nieczynna w związku z czym musieliśmy pojechać do kolejnej miejscowości Weligama. Dobrze, że mieliśmy spory zapas czasowy, bo inaczej na pewno nie zdążylibyśmy na pociąg. Trasa pociągu biegnie wzdłuż wybrzeża. Miejscami ma się wrażenie, że jedziemy po plaży, tak blisko wody byliśmy. Nie ma się więc co dziwić, że podczas tsunami, pociąg został zmieciony przez fale. Droga powinna trwać ok 3h, ale mieliśmy ponad godzinny postój w jednym miejscu, w sumie to nie wiadomo dlaczego, wiec droga trochę się wydłużyła. Ale dojechaliśmy do Colombo to najważniejsze. Stamtąd wzięliśmy tuk-tuka który zawiózł nas do hotelu Negombo. I na tym kończy się nasza podróż po Sri Lance 🙁 tak, to już ostatni wpis, no dobra prawie ostatni bo będzie jeszcze obszerny poradnik 🙂 na koniec zapraszam was na nasz filmik ze Sri Lanki 🙂

Informacje praktyczne:

• Van z Haputale do Tangalle przy 7 osobach wyszło nas 1300LKR za os
• Nocleg w River Moon Cabanas – 2000LKR
• tuk-tuk z Tangalle do Mirissy – 2000LKR
• Nocleg w Mirissie Bloom Guest House- 1500LKR
• Tuk-tuk z Mirissy do Wiligama – 650LKR
• Tuk-tuk z Colombo do Negombo – 2700LKR